maandag 3 oktober 2011

Dromen & Plannen

Sommigen zullen het al weten, de meesten nog niet. Ik ben met mijn studie gestopt. Ja. Ik ben er zelf ook nog een beetje van ondersteboven. Heel erg lang heb ik erover nagedacht. Tegen het eind van mijn vakantie heb ik de knoop doorgehakt. Ik kap ermee. Niet definitief (dat is in ieder geval niet mijn intentie!), maar een jaar. Daar heb ik in essentie twee redenen voor:
1. Ontdekken wat en hóe ik wil studeren.
Een reden om te stoppen, was mijn studiekeuze. Hoewel ik binnen psychologie mijn draai begin te vinden, vind ik 1 studie te weinig uitdagend. Maar ja, dan moet er dus een studie bij. En daar zat 'm weer het probleem. Economie, sociale geografie, rechten? Alles kan. Op zich. Bovendien blijft nog altijd het probleem "universiteit" bestaan. Het lijkt me dus ook een goed idee om daar iets aan te doen. Ofwel door iemand te vinden die tegen de opleidingen kan zeggen dat ze zich niet aan moeten stellen. Ofwel door te accepteren dat het niet gaat werken zoals ík dat in mijn hoofd heb. En dan natuurlijk een weg proberen te vinden, waar ik tevreden mee ben. (Dat wordt dan een leerzaam puntje ;)).
2. Om meer te doen met wat ik écht leuk vind.
Afgelopen jaar heb ik gestudeerd, met name omdat het 'moest'. Ja, ik weet wel dat ik dat diploma nodig heb, ooit. Maar van intrinsieke motivatie was niet echt te spreken. Ik heb niet gestudeerd omdat ik het echt wílde. Ik studeerde omdat het 'hoorde'. Dat is nu eenmaal wat je gaat doen na je vwo eindexamen. Later zou ik dan dat ***diploma hebben en verder keek ik niet. Het moest maar.
Het moge duidelijk zijn dat dat niet de goede strategie is. Maar wat dan wel? Het enthousiasme voor het fenomeen studeren ging er zo vlug niet komen. Ik denk dat dat tijd nodig heeft. En dat hoop ik ook. Anders wordt het in de toekomst nog lastig. De volgende vraag was wat ik wél leuk vind om te toen, als het dan niet studeren is. Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik het leuk vond om met de problematiek (en positieve dingen!) rond hoogbegaafdheid bezig te zijn. Gelukkig heb ik daar door het boek ook een aantal waardevolle kansen voor gekregen. Ik werd van weinig dingen zó blij als een nuttige bijdrage kunnen leveren. Bovendien was het afgelopen jaar voor mij - op dat gebied - ook ontzettend leerzaam. Reden voor een vervolgje dus. Dit jaar heb ik tijd én zin om er vol in te duiken. Dat ben ik dus ook zeker van plan.

Het (niet-)schooljaar is amper bezig en ik merk al verschil. Ik ben zo veel blijer en enthousiaster. Met alle plezier besteed ik hier een avond, of zelfs weekend (en weekenden zijn heilig ;)) aan. Ik heb een to-do lijstje en daar komt iedere dag meer bij dan ik eraf weet te krijgen. Demotiverend? Een beetje misschien. Het is zó veel. Maar ik herinner mezelf er telkens aan dat het niet hóeft. Ik wil deze dingen alleen omdat ik ze leuk vind. Niemand verplicht mij, wanneer ik het niet doe heeft het geen consequenties. Zo anders dan studeren! En nu ik mijn leven volledig zélf kies en zélf vormgeef, kan ik er meer, langer en intensiever mee bezig zijn. En dat voelt goed! Mijn hoofd zit voller met dromen en plannen dan ik ooit had durven hopen.

Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad! Laten we hopen dat dat zo blijft :)

4 opmerkingen:

  1. Gefeliciteerd met de keuze voor jezelf! Wie zegt dat studeren "moet"? Als jij op een andere manier jezelf kan ontwikkelen en met voldoening je leven kan invullen dan doe je het stukken beter dan de meeste van je leeftijdsgenoten (en niet leeftijdsgenoten ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
  2. In het begin vond ik studeren inhoudelijk ook weinig uitdagend. Gelukkig hebben/hadden ze in Maastricht relatief weinig contacturen per studie (4 uur college en 8 uur onderwijs per week). Dat betekende dat ik naast studeren een berg aan tijd had om leuke dingen te doen en dat heb ik ook gedaan, ik vond het een geweldige tijd waarbij ik in 7 jaar 2 studies heb afgerond, gewoon rustig na elkaar.

    Maar ja, zonder motivatie haal je de eindstreep niet en klinkt het verstandig om er eens rustig voor te gaan zitten en te bedenken wat je wil doen in de toekomst en of je daar wel een bul voor nodig hebt. Van de andere kant als je capaciteit hebt om je studie in weinig uren te halen dan is die waarschijnlijk ook makkelijk in te plannen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beste Ellen,

    Ik heb van de week jullie boek gelezen. Heel herkenbaar, als ouder van twee hoogbegaafde kinderen, en vanuit mijn eigen school- en studietijd! Zelf heb ik (gelukkig) tijdens mijn studieperiode minder problemen ervaren. Deels omdat ik denk ik ietsje minder slim ben, maar ook om andere redenen:
    - Ik deed een studie met weinig studenten, waardoor er meer aandacht was voor die studenten die er wel waren. Minder massaal onderwijs betekent meer ruimte voor individuele ideeën.
    - Aan de universiteit waar ik studeerde was vanaf jaar één ruimte voor discussie in kleine groepjes en voor en kritische reflectie op de stof. Het verschilt sterk per studie en universiteit hoe de studie is opgebouwd.

    Na mijn studie ben ik een paar jaar studieadviseur geweest, en vervolgens heb ik gewerkt aan een project voor 'excellente studenten'. Ik heb een aantal universiteiten en hogescholen van binnen gezien, en heb gemerkt dat er best grote verschillen zijn, hoewel dat op het eerste gezicht misschien niet zo lijkt.
    Wat je volgens mij veel ziet is dat bij honoursprogramma's naast de reguliere studies de slimme studenten wel aan hun trekken komen, maar de hoogbegaafde studenten niet. Misschien ben je inderdaad meer op je plaats bij een 'volledig honours programma' zoals de university colleges in Utrecht, Amsterdam, Den Haag of Middelburg (het worden er steeds meer). Maar ja, ook daar hoor je wisselende verhalen over.
    Het belangrijkste is volgens mij dat je zelf bepaalt wat je verwacht van een studie, van het programma en van de docenten. Maak een lijstje, en ga gewoon in gesprek met een aantal opleidingen. Mijn ervaring is dat er wel plekken zijn waar ze blij zijn met kritische, snelle en analytisch sterke studenten. Maar meestal zijn dit de kleinere studies, niet de massa-studies als psychologie, rechten of economie. Daar lopen ze er gewoon tegen aan dat ze grote groepen studenten hebben, met de druk van rendementen en bindende studie-adviezen in hun nek. Gevolg is dat de studie vooral in het begin erg schools wordt ingericht.
    Mijn eigen studie bestond bij de ene universiteit uit eerst drie jaar feiten stampen, pas daarna mocht je je eerste echte wetenschappelijke onderzoek doen. Bij de andere (mijn eigen) universiteit moest je meteen in de eerste periode beginnen met een eerste onderzoek. Wat ook nog kan helpen: kijk of er veel deeltijdstudenten meedoen: die zijn vaak wat ouder, hebben meer ervaring en zijn vaak een stuk kritischer dan jongere studenten.
    En als laatste: ga als studentlid bij een faculteitsraad, universiteitsraad of opleidingscommissie. Zo kun je meepraten over de inhoud en inrichting van het onderwijs, maar de docenten en studieadviseurs leren je ook kennen. Dat kan positieve gevolgen hebben voor de ruimte die ze je gunnen om je eigen studie-pad uit te stippelen!

    Wie weet heb je wat aan mijn ervaringen. Ik in ieder geval wel aan die van jou en je ouders wat betreft mijn eigen kinderen, bedankt daarvoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Ellen,
    Net binnen 2 dagen het boek "iq te koop" uitgelezen en wat een herkenning! Hier in het bezit van een bijna 7-jarig getest en hoogbegaafd bevonden zoon (niet bijzonder hoogbegaafd overigens). Op school lopen we tegen een dikke, dikke deur aan helaas.
    Onze zoon is er nu net eentje die in de klas niet laat zien wat hij kan en dus is de test en het rapport niet juist; volgens de ib'er....

    Ons staat nog een lange weg te gaan en mij nog veel boeken te lezen en informatie te vergaren.

    Ik vond het erg leuk om het boek ook vanuit jouw point of view te lezen en hoop dat je je weg zult vinden.

    Groet,
    Wendy

    BeantwoordenVerwijderen